VERSLAG OVER HET JAAR 2010

In deze tijd van het jaar lopen gewoonlijk de aanmeldingen binnen voor het Gwatt-weekend en langzaam wordt duidelijk: deze keer zal ik kamers moeten bijbestellen, met zovelen waren we nog nooit.

"Steentjes in de schoen" heette het Gwatt-weekend in het voorbije jaar 2010. Met deze titel waren bijbelse teksten bedoeld, die ons al lang ergeren of waar we weinig of niets mee kunnen beginnen. Maar het zijn ook teksten die, als je een keer ontdekt onder welke omstandigheden ze zijn ontstaan of wat ze ook nog willen zeggen, ineens veel minder knellen.

We hebben van gedachte gewisseld over verschillende bloedige oorlogsverhalen, over psalmen waarin de dichter God vraagt om zijn vijanden te straffen voor de vreselijke dingen, die ze hem hebben aangedaan. Op de zondag van ons weekend hebben we gepraat over het allermoeilijkste in ons leven: over de vergeving. We hebben verteld over onze persoonlijke ervaringen met de vergeving en hebben ons afgevraagd wanneer vergeving mogelijk wordt.

Zoals in de voorbije weekenden hebben we ook nu weer gemerkt, dat het veel fijner is om in een groep naar antwoorden op moeilijke vragen in ons leven te zoeken. In een groep leer je van anderen, je verbaast je over de manier waarop anderen met die vragen leven en je merkt dat het toch vaak dezelfde geloofsvragen zijn die vele mensen bezighouden. En sommigen beklemtonen elke keer weer, dat het toch anders is om in je moedertaal over dit soort thema’s te spreken.

Het Gwatt heeft een vaste plaats in het leven van de NEV gekregen. En er zijn uiteenlopende thema’s waar we in de voorbije acht jaar aan gewerkt hebben: de scheppingsverhalen, de tien geboden, geluk, humor in de bijbel.

Ik hou niet van het woord groei als het om kerkelijke aangelegen-heden gaat, omdat dat een begrip is dat vooral van toepassing is in de landbouw of de economie. In een gemeente zijn er weliswaar allerlei dingen, die niet onbelangrijk zijn, die je echt kan meten, zoals de stand der financiën, het aantal leden of kerkdienstbezoekers. Maar die cijfers zeggen niet altijd zoveel over een gemeente.

Onze financiën zien er niet slecht uit, het aantal leden ging er in het voorbije jaar niet op achteruit, de gemeenschappelijke kerkdiensten waren goed bezocht, maar zelden hebben zoveel mensen de diensten in december meegevierd als in 2010.

Maar wat ons werkelijk veel betekent, of wij ons thuis voelen in de NEV bijvoorbeeld, of ons geloof ons ook helpt in ons dagelijks leven en tot ons persoonlijk geluk bijdraagt, of andere NEV-leden ons dragen en ons geloof voeden, dat is al veel moeilijker te meten. Wij weten dat wij als een gemeente, waar nauwelijks nog nieuwe mensen uit Nederland bij komen, niet echt groei kunnen verwachten. We vergrijzen en daarmee zullen de behoeften en de mogelijkheden in de NEV in de komende jaren ook veranderen. Er komt een krimpingsproces, dat is ons allen duidelijk. Maar ondertussen zijn we met elkaar als gemeente onderweg, we dragen en steunen elkaar waar we kunnen en groeien hopelijk in vertrouwen en hoop.

We hebben in 2010 gelukkig niet veel leden door overlijden verloren, dat is ook wel eens anders geweest. Hier wil ik heel graag nog herinneren aan een vrouw, die in Bazel maar zelden ontbrak en ook onze gemeenschappelijke diensten in Hägendorf maar zelden heeft gemist: Käthe van den Berg.

Käthe was niet een vrouw van grote woorden, maar wel met een groot hart. Ik denk met dankbaarheid terug aan diepzinnige gesprekken die ik met haar mocht hebben, waarin ze uit haar rijke leven vertelde. Ik vermoed dat vele anderen, die haar nog beter hebben gekend, dankbaar zijn voor alle sympathie en hartelijkheid, die ze van Käthe – sommigen noemden haar Kitty – hebben gekregen. Haar man Willem moet nu leven met een grote leegte aan zijn zij. We wensen hem dat weer hoop groeit en dat de dankbaarheid het mag winnen van het verdriet.

David van Welden

Dagmersellen, 21 februari 2011